Shit happens

Een kleine waarschuwing vooraf: ik wil niet betuttelen en ook geen kijkwijzer instellen, maar vooruit. Ik heb dit niet verzonnen, het is puur een observatie en ik moet het even kwijt. (En nu heb ik je nieuwsgierigheid geprikkeld en ga je het zeker lezen. Waar of niet?).

Op de televisie vertelde een maag- en darmdokter (volgens mij heet dat in goede scrabbletaal een gastro-enteroloog) over darmkanker. Daarbij liet hij beelden zien van goedaardige poliepen die zich door de jaren heen konden ontwikkelen tot nare kankergezwellen. Nou komt darmkanker in mijn familie voor. Uit onderzoek is gebleken dat ik me niet bovenmatig druk hoef te maken, maar dat het verstandig is boven mijn 45-ste periodiek een onderzoek te laten doen. Ik kan niet wachten.

Maargoed, die arts vertelde dat veel patiënten er te laat bij zijn. Want ze willen niet naar de dokter met een verhaal over poep. Poep is het laatste taboe, vond hij. Op feestjes wordt wel heel makkelijk gepraat over geld en seks, maar nooit over poep. En dat was dus eigenlijk heel jammer want het is interessante materie. En daarbij: zonder taboe gaan mensen eerder naar de dokter bij klachten en wordt ziekte eerder ontdekt. Voor zover de dokter.

Terwijl ik naar die woorden luisterde, moest ik opeens denken aan wat ik eerder die avond  had meegemaakt.

Ik fietste van het station naar huis. Met mij nog meer mensen die van hun werk kwamen. In mijn hoofd een boodschappenlijstje makend. Na het eerste stoplicht zag ik op een drukke straat een zwerver staan. Die zwerver ken ik inmiddels want hij is altijd in die buurt te vinden. Liggend op een bankje of met zijn tassen in een bushokje.

Ik fietste stevig door waardoor alles in een flits leek te gebeuren.

De zwerver stond voorover gebogen.

Hij had zijn broek naar beneden. Terwijl er om hem heen allemaal mensen liepen en fietsten.

Ik dacht nog `Hé, het lijkt wel of hij zijn billen aan het afvegen is, maar dat kan niet want dat zou betekenen dat…’

En dat betekende het ook.

Tegen de muur achter hem.

Midden op straat.

Taboe is dus ook maar betrekkelijk. Zonder een omgeving die iets als taboe bestempelt, bestaat er geen taboe. Dan breekt nood wet.

Zo peinsde ik semi-filosofisch. Om daarna enorm medelijden te hebben met diegene die de troep mocht opruimen.

« Vorige post
Volgende post »

Reageer