Lekker swingen

We waren wit, tussen de 35 en 50 en gezien het gegaap en de woeste stretchbewegingen, niet meer gewend om uren in een stadion te staan. We waren massaal bij Prince in Gelredome.

In 1987 was Prince mijn superheld. Dus lag ik een hele nacht in de vrieskou voor het VVV voor concertkaartjes, met al m’n spaargeld in mijn portemonneetje. Het concert een half jaar later was memorabel.

Prince is intussen wat ouder geworden, maar helaas niet gegroeid. Ik zag hem dus niet eens het podium opkomen. Misschien was dat de reden dat ik er niet echt lekker in kwam, in de show. De lampen in het stadion bleven het eerste half uur ook gewoon aan. Misschien kreeg ik daarom geen kippenvel. Prince zong steeds te gek, dartelde met zijn miniscule heupjes en hooggehakte laarsjes op het podium en deed waar hij goed in is. En toch deed het me weinig. En dat knaagde.

Toen hij Le Freak van Chiq inzette (geef me één goede reden), keek ik om en zag ik hoogblonde, dichtgeplamuurde vrouwen met leren jasjes, zwarte stretchbroeken en rijglaarzen volledig loos gaan. En toen wist ik het. Ik was beland op een jaren 80 feest in de Klaveet in Achterveld. Wat in 1988 nog heel cool was, was nu Vrienden-van-Amstel-Live-gezellig. Auw.

Echt goed kwam het niet meer, die avond. Ook al was de band fantastisch, zong Prince Purple Rain én Sometimes it snows in April en knikkerde hij twee van z’n gitaren in het publiek.

Sorry Prince. Het ligt niet aan jou, maar aan mij.

« Vorige post
Volgende post »

2 ReactiesReageer →

  1. Je moet weten wanneer je moet stoppen hè. ;-) Op het hoogtepunt, zeggen ze dan.

  2. Tsja…dat geldt voor zowel Prince als het publiek natuurlijk ;-)

Reageer