Month: July, 2012

Lekker uniek

‘Attentie (hysterisch gekrijs op de achtergrond). Tove, Kitt, Walla en Tiamo willen graag opgehaald worden uit Småland. Door hun lekker gekke creatieve ouders’.

Origami

Beste postbode postbezorger,

Jaha, de omgekeerde wereld: nu krijg je eens post van mij. Da’s gezellig hè? Alhoewel…

Ik wilde wat aan je vragen. En voordat ik dat doe wil ik zeggen dat het me zwaar lijkt hoor. Met van die loeizware tassen op de fiets en altijd tegenwind en brievenbussen met enge, bijtgrage pitbulls erachter.

Maar.

Wil je voortaan een bij Bol besteld boek niet uit de verpakking halen als het niet door onze brievenbus past? En of je dat boek dan ook niet wilt dubbelvouwen en dat dan zo door de brievenbus wilt proppen. Al helemaal niet als het een cadeautje is. Voor mij. En dat ik het dan al heb, en dat het dan terug moet. Met een vouw erin. (Ik kan trouwens nog wel wat redenen bedenken hoor, waarom dit niet zo’n goed idee was).

Maar goed. Gedane zaken en zo. Dus ik heb een voorstel: de volgende blauwe envelop voor mij, die maak je ook open. En dan vul je op de acceptgiro bij “Van bankrekening” je eigen rekeningnummer in, zet je je handtekening op het rode lijntje en gooi je ‘m in mijn brievenbus (nou vooruit, je mag ‘m eerst nog dubbelvouwen). Dan hebben we het er niet meer over. Goed idee?

Met vriendelijke groet,

Meike, nummer 33

Sfeertje

Tijdens een zeldzaam moment van huisvlijt versierde ik een paar maanden geleden een saaie terracotta plantenpot met een stuk fluoroze tape. Ik vond dat zelf niet alleen woest inventief/creatief, maar was ook zeer gecharmeerd van het resultaat. R gniffelde wat toen hij het zag. Een beetje vanwege het resultaat, maar vooral vanwege mijn zelfvoldaanheid.

Roze plant roze band

Een paar maanden later en we hebben een makelaar over de vloer. Behalve een doemscenario wat betreft een eventuele verkoopprijs, brengt hij een en al positiviteit:

Leuk huis.
Leuke vloer.
Leuk sfeertje.
En zo’n lintje om een plantenpot, tsja, je moet er maar opkomen. Maakt het geheel echt he-le-maal af.

Dat huis verkopen we dus niet.
En ik gniffel naar R, iedere keer als zijn blik ook maar enigszins richting de plantenpot gaat. Inmiddels kijkt hij dan terug alsof hij me wil wurgen. Met een fluoriscerend roze lintje.