Month: April, 2011

Tweedehands lol

Wie regelmatig een woonblad openslaat kent ze wel: reportages over hippe dames die hun hele prachtige huis vol hebben staan met ‘kringloopvondsten’. Daar lopen ze dan toevallig tegen aan. Voor een prikkie. Het liefst in perfecte staat.

Wie regelmatig naar een kringloopwinkel gaat (mede geïnspireerd door bovengenoemde dames) weet dat de werkelijkheid iets weerbarstiger is. Vergeelde boekenweekgeschenken, gare videobanden, vies speelgoed en muffe kleren.

Maarrrrrrr….ik heb nu ook een kringloopvondst gedaan. Niet helemaal wat je zou verwachten, maar toch voldoende om me een lange tijd een glimlach te geven. Kijk dus ook eens ónder de tweedehands meubeltjes, want je weet nooit welke schat je daar vindt.

Tweedehands lol

Blog

Ik weet eigenlijk niet wanneer deze gekkigheid is begonnen, maar als je erop gaat letten zie je het overal: gebruiksvoorwerpen waarop staat waarvoor het gebruikt dient te worden. Ik vind het het zelf altijd een tikje dwingend, maar misschien geeft het anderen wel heerlijk richting. Hoe dan ook: hierbij de oogst van één week oplettendheid.

(En sorry voor de opmaak)

Ik vertrek

Gisteren was de 100-ste aflevering van Ik vertrek op tv. Daar sta ik graag even bij stil, want Ik vertrek, da’s toptv. Mijn zaterdagavond is niet compleet zonder dat ik de voice over neutraal “In Ik vertrek volgen we Nederlanders die op het punt staan te emigreren” hoor zeggen.

Dan ontvouwt zich in zo’n 50 minuten vaak een pijnlijk drama. En hoewel elke aflevering nieuwe migranten volgt, is er opvallend veel gelijkenis tussen de verschillende avonturen. Een typische Ik vertrek-aflevering heeft de volgende ingrediënten:

Het gezin
Het zijn verrassend vaak Henk en Ingrid met hun 2,1 kinderen die wilde plannen hebben. Ze doen iets administratiefs en wonen behoorlijk onavontuurlijk aan een woonerf in Culemborg of Heemskerk. Papa krijgt het op z’n heupen, wil niet langer meedoen aan de ratrace, baalt van de file en zijn baas. Papa wil avontuur.

Het plan
Papa praat steeds vaker over de recreatieve mogelijkheden van die verbouwde weverij in Hongarije/molenaarswoning in Frankrijk/oud-militair hospitaal in het achterland van Turkije. Een goudmijn die hij overigens alleen kent van de foto op internet. En voordat je ‘midlifecrisis’ kunt zeggen, staat het huis op Funda, is er ontslag genomen en worden de kinderen van school geplukt. Dan volgt er steevast een afscheidsfeest waar oma huilt en opa bedremmeld verklaart dat hij z’n kleinkinderen vast nooit meer ziet. Iemand doet nog een lullige speech, er is jus d’orange uit een pak en hup, daar gaat de hele familie de auto in.

Het avontuur
Aangekomen in het land van bestemming begint het onheil. Het koopcontract blijkt niet rechtsgeldig, het pand is een aaneenschakeling van geborgen gebreken, bij de eerste regenbui regent het binnen ook en oeps….niemand had eraan gedacht de taal te leren spreken. En als de moed net in de werkschoenen dreigt te zakken gaat oma dood. Bovendien staat het huis in Nederland nog steeds te koop en weigert papa de plaatselijke ambtenaar om te kopen voor de juiste vergunningen.

Tegen beter weten in
De aflevering eindigt steevast met een “Maar we hebben het toch maar mooi gedaan” en “We zouden het zo weer doen”, een shot wat doorgaans snel wordt afgekapt omdat op de achtergrond het rustieke dak het begeeft. Wel lekker avontuurlijk.

Bedankt migranten, bedankt Tros. En ga vooral zo door!