Month: August, 2010

Heerlijk, reclame deel II

Ik weet niet of je iets ook heel stom kunt vinden als je het niet snapt, maar ik denk het wel. De Bakker Bart reclame bijvoorbeeld. Ulg. Al gezien?

Bakkers, die zien er tegenwoordig schijnbaar uit als Jort Kelder. En ze maken kekke grapjes over borsten, eh…krentenbolletjes. Hi-la-risch!

Gut, dat reclamebureau moet wel erg trots zijn op z’n werk. Alhoewel ik me afvraag of de doelgroep (ik kan me zo voorstellen: jonge ouders met kleine kinderen die kleine krentenbolletjes eten) hier warm voor loopt.

Nee, die Bakker Bart mag wat mij betreft een schop in zijn tijgerstokje opzouten met z’n bolletjes.

Het jaar van de uil

Werden we tot een paar maanden geleden nog doodgegooid met sympathieke matroesjka’s (kleding, woonaccessoires, lay out van tijdschrift Flow), nu is de uil aan de beurt.

Ik voelde `m al een beetje aankomen toen Femke Halsema via Twitter aan haar followers moest uitleggen dat ze een uilenketting droeg. Er was een live kamerdebat op tv en schijnbaar was ik niet de enige die enigszins was afgeleid door dat enorme ding om Femke’s hals.

En toen ik gisteravond een rondje favoriete websites- en shops deed, kwam ik ze echt overal tegen. Oehoe, het wordt het jaar van de uil. Gezellig hoor.

De spaaruil...

Het uilenshirtje...

Inderdaad, het uilfotolijstje...

Het uilenvloerkleed....

De onmisbare, past ik elk interieur, uilenparaplubak...

..En natuurlijk de uilenketting. Niet van Femke, maar de H&M.

Wel geschoten, was wel mis

Had ik het al verteld, dat ik niet op de Viva.nl blogwedstijd shortlist sta? Nee? Nou ik sta er dus niet op. Ik ben niet Viva-waardig. Gek genoeg was ik ervan overtuigd dat ik die shortlist zou halen, met 2 vingers in m’n neus. Doe ik een keer aan zelfoverschatting…

Maar goed, mocht je alsnog willen weten wie er wél op staan: dit zijn de dames van de shortlist. May the force be with them.

Lekker ingewikkeld

Ik heb het de afgelopen maand al drie keer gehad. Dat ik ontspannen uit eten denk te gaan en dat de bediening de kaart nog even plechtig tegen de borst houdt en me vraagt ‘of ik bekend ben met het concept’.

Ah nee hè…een concept.

Ik wil gewoon lekker eten, aan een tafel, jeweetwel met mes en vork, eventueel stokjes en dan fijne wijn drinken uit een glaasje en ondertussen wat kwebbelen met degene tegenover me in een ruimte waar meer mensen dat doen en dat ik dan niet hoef af te wassen. Echt, dat is alles.

Gelukkig blijkt dat dan best te kunnen bij navraag. Bedoelden ze alleen dat het hoofdgerecht uit 3 voorgerechten bestaat. Dat die gangen dan allemaal dezelfde prijs hebben. En dat er ook nog een bord hangt met dagspecialiteiten. Of een ander goed te behappen creatief gekkigheidje. Pfoeii.

Het kost me wel twee glazen wijn om over de schrik heen te komen. Die zaten dan weer niet in het concept.

Over modellen en vieze steentjes

Modellen hebben het zwaar, zo lees ik altijd in modebladen. Ze hebben op shoots heel veel geduld nodig, leven op appels, tic tacs en water en zitten constant in vliegtuigen. Bovendien verdienen ze afgrijselijke hoeveelheden geld en moeten ze het aanleggen met woest aantrekkelijke acteurs, zangers of overdreven rijke zakenmannen.

Zo’n aaneenschakeling van jetlags, daar word je een beetje raar van in je hoofd. Dat bewees Naomi Campbell ook afgelopen donderdag. Met frisse tegenzin moest ze onder ede verklaren of ze nou wel of niet een bloeddiamant had ontvangen van ex-president Charles Taylor van Liberia.

Nou, vertelde ze (onder ede dus, mind you), het zat dus zo:

• Ze logeerde bij Nelson Mandela, na een diner waar ook Taylor was;
• `s Nachts werd er op haar kamerdeur geklopt;
• Ze deed open (ook zoiets);
• Er stonden 2 vreemde mannen die haar een cadeautje gaven;
• Pas de volgende ochtend opende ze het en bleken er een paar ‘vieze stenen’ in te zitten;
• Zij zocht niet uit van wie de diamanten waren, want: ”Ik krijg de hele tijd cadeaus. Het is heel normaal voor mij dat ik cadeaus krijg.”

Wow. En dat is nog maar één dag in het leven van Naomi. Pittig hoor.

Een beetje Salt, een beetje Teletubbie

Opinions are like assholes, everybody’s got one. Dank je wel, Salt ‘n’ Peppa. Was ik ook maar zo flink. Want een paar van die meningen verziekten vorige week behoorlijk mijn endorfine maandagroesje.

Niet boeiend en boring as hell, was het oordeel van sommigen op Viva.nl over de blogs op de longlist van de webstrijd. Waaronder, inderdaad, die van mij. Een paar anoniempjes hadden er zelfs een topic over geopend, zo teleurgesteld waren ze over de uitslag.

Maar daar moet je tegen kunnen.
Je niks van aantrekken.
Laat ze maar lullen.

Tot nu toe lukt dat niet zo. Ik vind dat best kut. Mooie zomeropdracht heb ik dus: dikke huid kweken. Of accepteren dat ik een hypersensitief zacht eitje ben. Die soms mijmert over een zonnige wereld waar iedereen aardig tegen elkaar is. Gezellig tussen Lala en de My Little Pony’s.

Alhoewel, de hele dag roze manen kammen, daar word ook ik vast heel bitchy van.