Month: April, 2010

Heerlijk, reclame

O, o, o reclame.
Ik weet niet of het komt omdat ik er dagelijks mee bezig ben, maar ik kom met behoorlijke regelmaat uitingen tegen waar ik echt niéts van begrijp. Die ga ik hier voortaan posten, in de hoop dat mijn enorme trouwe lezersschare licht op de zaak kan werpen.

Exhibit A:

Deze meneer had een erectieprobleem. Hád. Nu niet meer want hij heeft een pilletje geslikt. En nu ligt hij heel ontspannen, met een trotste viriele glimlach in bed naast zijn uitgeputte vrouw (want: trouwring). Oké, so far, so good.

Maar dan. Die tekening! (van de tekenaar van Franka?)

Echt, ik ben sprakeloos. Wat gebeurt hier?
Was het bedrijf van de erectiepillen bang dat we de hints (bed/glimlach/uitgetelde dame) niet zouden begrijpen? En besloot het reclamebureau toen een subtiele tekening toe te voegen?

Of is het maken van seksvideo’s inmiddels zo achterhaald dat we teruggaan naar het schetsboek? En heb ik die trend volledig gemist?

Of heeft die meneer net een kleurplaat uit de FHM gescheurd? En gaat ie zo aan de slag met z’n aquarelsetje?

Wie het weet mag `t zeggen.

K 1,5

K3, ik vind het afgrijselijk. Drie volwassen vrouwen die, gehuld in roze en paardenstaartjes, met lieve kinderstemmetjes lieve kinderliedjes zingen. Aarrggh. Geef mij maar deze versie.
Net als in het echt stapt er 1 halverwege het succes op, maar dat mag de pret niet drukken. Let vooral ook op het gevoelige-ik-moet-er-even-bij-zitten intermezzo.

Eat your heart out, K3!
(met dank aan Robin en Marijn)

robin_en_marijn_1

Arme Linda

Een paar maanden geleden moesten we op het werk op de foto. Voor de nieuwe website. Wij, de vrouwen, gingen toen zeuren. Voordat de foto werd gemaakt (slechte haardag), tijdens de fotoshoot (nee, dit is mijn slechte kant) en daarna (alle redenen hiervoor genoemd + help rimpels/pukkels/uitgroei/zo kijk ik nooit). Na een paar sessies gezever en photoshoppen kwam het uiteindelijk toch nog goed.

Daar moest ik aan denken toen ik deze week, geheel ongevraagd, post kreeg van Linda de Mol. Deze foto stond op de envelop. Ik vind `m raar. Wat zou Linda daar nou zelf van vinden?

Geinig spul, hormonen

Hi lief!
….
Hoezo, waarom bel je? Je kunt ook zeggen: ‘Hé wat leuk dat je belt schat.’

Ja, zo! Waar zit je?

O, is het leuk daar? Hoe was je dag?

Wat zeg je?

Oké??

Ik heb je al 2 dagen niet gesproken en alles wat jij kunt melden is ‘oké?’

Ja, dat hoor ik altijd, dat je niet zoveel te melden hebt.

Nou, oké, oké.

Ja goed. Gaat wel.

En voor het geval je het nog niet was opgevallen: ik ben ongesteld.
..
Gut, nou, goed geraden zeg van je. Echt knap.

Dat lijkt me ook, pfffft. Ja, doei.

Mijn buurt op z’n Paasbest

Ik woon in een keurige buurt. Die indruk zou je kunnen krijgen als je opzij kijkt terwijl je langs de huizen loopt in de Amsterdamse Buurt. Gelapte ramen, vensterbanken met een serie dezelfde bloempotten op precies 5 centimeter van elkaar, plantjes zonder bruine bladeren en geen stofje te bekennen. Keurige stillevens, omlijst door net zulke keurige vitrages.

Maar dan de openbare ruimte in diezelfde buurt. Dat is een heel ander verhaal. Dit trof ik vanmiddag aan tijdens een wandelingetje naar de Videoland. (Al gauw een minuut of 6).