Month: March, 2010

OMG!

Ik was denk ik een jaar of 12. Een van mijn beste vriendinnen belde op met een vreselijk verhaal. Haar ouders hadden die middag, toen ze met haar in het winkelcentrum waren, gedanst. Gedanst! Op de muziek van een draaiorgel! Waar zij bij was! De horror. Ouders die opvallen in openbare plekken zijn de sociale nachtmerrie van iedere puber. En dat weten die ouders natuurlijk dondersgoed.

Vorige week zette mijn collega, mijn leeftijd, een fijn plaatje van Prince op. We neurieden eerst wat mee achter onze beeldschermen, keken elkaar toen aan en deden spontaan een dansje. Nou ja, onze hoofden en armen. Dat zag er kek uit!

Met afgrijzen keen J ons aan. J is 25 en zit ook op onze kamer. `Oow Em Djie´ riep J heel hard en sloeg haar handen voor haar ogen (OMG is een afko van O My God, en als je dat niet wist dans je vast ook graag op Prince. Of Pat Benatar. Of Jerney Kaagman). `Hou op, aarrggh, nee!´.

B en ik grijnsden, keken elkaar aan en deden er nog een choreografisch schepje bovenop. En opeens snapte ik het helemaal, dat van dat draaiorgel.

Hendrika, 1938-2010

Mijn schuin-onder-buurvrouw is dood. Complicatie na een operatie en nu is ze er niet meer. Niet dat ik haar zo goed kende. Ze had de gewoonte om op zonnige zondagochtenden al om kwart voor 7 in haar tuin te staan kwebbelen. Onder mijn slaapkamerraam. Hard. En met het stemgeluid van een kraai met angina. Dan was ik heel soms wel eens een beetje niet zo heel blij met `r.

Maar meestal wel hoor. Dan zwaaide ik naar haar. Ik op de fiets, zij op haar stoel achter het raam. Ze zwaaide terug. Dat was ons ritueel.

En nu zit ze er niet meer. Haar man zit nu naast die lege stoel. Hij draagt al een week de hele dag z’n pyjama en vindt het allemaal verschrikkelijk. Ik wist niet zo goed wat ik tegen hem moest zeggen, want het is ook verschrikkelijk. `En ze ging hier lachend de deur uit, naar het ziekenhuis´ zei hij nog. Dat leek het alleen maar nog onbegrijpelijker te maken.

Ik weet dat ik de neiging heb terug te blikken, en probeer mezelf aan te leren meer naar de toekomst te kijken. Maar als ik te ver doordenk word ik er niet vrolijk van.

Bericht van uw stilist

Vorige week was ik ziek. Te ziek om te werken, maar te kwiek om de hele dag in bed te liggen. Te zwak om een goed boek te lezen, te fris om de hele dag de overburen te bespieden.

Tijdschriften dus. En het Parool Magazine en Volkskrant Magazine, toevallig allebei een modenummer. En omdat ik nu dus weer helemaal bij ben, en niet de beroerdste, dacht ik: ik deel deze kennis. Dat scheelt de enorme schare trouwe lezers van dit blog een heleboel bladertijd. Jullie hebben tenslotte wel wat beters te doen.

Hierbij dus de mode must haves voor dames, voorjaar/zomer 2010.

  • Ondergoed. Lingerie. Dat draag je in nude kleuren (dat heette voor 2007 gewoon huidskleurig, net als dat vintage tweedehands was) en lekker doorzichtig. Wees ook vooral niet bang het als bovenkleding te gebruiken. (Schrik dus niet van collega’s met opzichtige puntcorsetten onder hun colbert. Complimenteer hen met deze high fashion stijl. En lach daarna in je vuistje)
  • Broeken. Tsja, alles mag geloof ik. Zuave en harem mag nog steeds, evenals de boyfriend jeans. Skinny ook, boot cut is daarentegen ho-pe-loos 2008.
  • Tops. Hm. De come back van de Bretonse trui, met die blauwe horizontale strepen. Grote schoudervullingen mogen nog steeds, maar ik zag ook veel gedrapeerde constructies. En dan die korsettentrend…Kortom: hier heb je dus niets aan me. Trek maar gewoon iets aan.
  • Jassen: Da’s dan wel weer lekker duidelijk. Trenchcoats, safari-jasjes en militaire stijl. Draag dat laatste wel met stoere accessoires en een leren of spijkerbroek, want met parels en zandkleur is het erg snel heel Sascha de Boer.
  • Schoenen: klompjes! Met praktische platte zolen, laag hagje of killers heels van 11 cm. Bandje, open neus, dicht muiltje: je kunt er alle kanten mee op. Yay!
  • Accessoires: grote kettingen met bloemen, maar dan wel weer kleine tasjes met schouderband.
  • Kleur en materiaal: wit is in! Evenals pastel, dus ga maar vast op zoek naar een goede zelfbruiner. Daarnaast zijn prints het helemaal. Lekker etnisch (lees: uit de Derde Wereld), grote reptielenprints en kant.
  • Invloeden: safari en militair dus, maar ook sportkleding wordt vertaald in gewone mode. Ik heb sneakers gezien met een sleehak, I kid you not.

Nou, zo ben je weer helemaal bij. Fijn hè?

Waar een zondag al niet goed voor is…

Kijk, ik heb een nieuwe lay out? Mooi? (ik ben aan het experimenteren, dus wellicht staat er volgende week weer een nieuwe).

Opzij, opzij allemaal, ik heb ook een meninkje

Camiel Eurlings en Wouter Bos verlaten de politiek om meer tijd voor hun privéleven te hebben. Het halve 8 uur journaal ging erover.

Een teken van deze tijd lijkt me. Misschien zelfs een goed voorbeeld?

Daar zat ik wat over te mijmeren, toen bleek dat het journaal had besloten de actualiteit langs de feministische meetlat te leggen.

En dat hebben we geweten.
Eerst werd oud-Opzij hoofdredacteur Ciska Dresselhuys naar haar mening gevraagd. Die vond het helemaal geen goed idee, dat van die mannen die een privéleven willen. Nee, Ciska zag hele andere redenen voor het vertrek van de heren. Lage peilingen, hete politieke hangijzers. Die bangerds vluchten gewoon voor hun verantwoordelijkheid. Vuilakken zijn het, allemaal (dat laatste zei Ciska inderdaad niet, dat dacht ze alleen maar).

Huh, dacht ik. Maar…hè?

Toen kwam huidige Opzij hoofdredacteur Margriet van de Linden in beeld. Nou, áls het echt zo was dat de mannen stopten vanwege hun gezin, nou dan was dat best oké. Maar ook Margriet voegde er rellerig aan toe `of dat nou echt de reden was?’ 

Ik geloofde m’n oren niet. Zou dat nou typisch Nederlands zijn? Dat je het dus echt nooit goed doet? Ik ben er boos over. Zo komen we er wel dames.

Blond

De andere kapster in de zaak was verhuisd. Ik vroeg hoe het beviel.

“Ja, heel goed, en er wonen ook bijna geen buitenlanders in die flat. Mijn vriend is de enige”.

Aandacht = aandacht?

Ik was er niet echt op bedacht. Zat in de sportschool netjes mijn oefeningen te doen op zo’n pijnbank, toen er schuin achter me opeens iets begon te praten. Het was een vriendelijke, kalende vijftiger met kraaloogjes achter een klein brilletje die wilde weten waarom ik die oefening met 1 been deed in plaats van 2. Dus ik legde geduldig uit dat dat moest van de fysiotherapeut. Ben tenslotte de beroerdste niet.

En dat bleek dus precies het probleem.

Want van onderwep fysio, ging het gesprek (vraag me niet hoe) naar Houten Haarlemmers, of ik wel eens naar toneel ga, onee, dus liever de film en of dat dan in de Filmschuur was en kwam ik hier vaak en kon ik dan ook aangeven op welke tijdstippen.

Opeens vond ik het heel ongemakkelijk. En probeer dan maar eens vriendelijk, maar o zo duidelijk, een eind te breien aan dat gesprek. Echt irritant. Kijk, was die kraaloogjes- vijftiger 20 jaar jonger geweest, was ik voorbereid op zo’n lulverhaal. Maar dit was een schaap in wolfskleren. Een sluwe vrouwenversierder in het lichaam van een  kalende dwerg.

Uiteindelijk droop ie af.
Bij de buikspieren vroeg M, of ze me nou zag kletsen met een oud-collega of zo. Ik heb haar ook maar even gewaarschuwd. Zij had dat ook écht nooit achter `m gezocht. Zie je, daar ga je al.