Month: October, 2008

Verwend en verbannen

Deze column schreef ik voor Televizier.nl

Ik zou hem of haar graag een grote bos bloemen sturen als bedankje. De werknemer (m/v) van tv-zender MTV die een heerlijk sadistisch idee bedacht.

Misschien ken je MTV’s `Super Sweet Sixteen’. Het programma volgt een verwend 15 jarig nest dat zich klaarmaakt voor haar 16-de verjaardagsfeestje. Papa heeft geld. Veel geld. Er wordt een belachelijk groot feest georganiseerd en de eregast maakt haar entree op een paard of in een helikopter. En krijgt steevast een glimmende bolide met een rood lint eromheen. De puber loopt desondanks te zeuren over haar jurk. Of de muziek. Zodat ik regelmatig hoop dat er een kroonluchter op haar neerstort. Of dat het paard op hol slaat.

Gelukkig bedacht nog iemand dat het rechtvaardig zou zijn datzelfde nestje een fractie realiteitszin bij te brengen. Verplichte krantenwijk? Vrijwilliger bij de voedselbank? Nee. Een weekje tussen de Masaai stam in Oost-Afrika. Exiled heet dat.

Dat gaat ongeveer zo: (Denk: steppe, koeien, brandende zon en…nou dat is het eigenlijk wel zo’n beetje).

`Dit is je hut, hier slaap je’
`Oja, waar is die van gemaakt?’
`Koeienmest’
`Huh? Koeie wat?’
`Koeienpoep’
`POEP? Wuuuh!’

Een week kan dan verdomd lang duren. Geen elektriciteit, geen winkelcentrum. Ontbijten met een smoothie van koeienbloed en melk. Het verwende nestje huilt, piept en stampt. En ik geef toe: ik geniet. Als ze heeeeel erg huilt krijg ik soms bijna medelijden. Nouja. Bijna dan.

Na een week mag ze weer naar huis. `Papa, ik heb zoveel geleerd!”. Was het toch nog ergens goed voor.

Fabulous SatC

Deze column schreef ik voor Televizier.nl

Sex and the City (SatC)! (Geen fan? Sla dit stukje dan maar over). Hoewel de serie niet meer loopt en ik inmiddels alle fasen van het rouwproces heb doorlopen, had ik recent behoorlijk last van een Carrie Bradshaw- Sarah Jessica Parker- (SJP) flashback- indentificeerfase.

Hoe dat zo? Ik zat vijf dagen in de West Village in New York. Toevallig ook de plek waar SJP haar stulpje heeft. (Ik gok 20% leefruimte, 80% inloopkast). Ik schrijf een column. En ik deed de Sex and the City tour.

Stel je een bus voor met 50 bijna hysterische fans uit alle uithoeken van de wereld, rijdend langs belangrijke SatC locaties. Tijdens het rijden kregen we uitleg over scènes en bekeken we de bijbehorende fragmenten uit de serie.

Dat ging ongeveer zo: `In deze winkel kochten de dames de Rabbit vibrator voor Charlotte. Je hebt 20 minuten en je krijgt 15% korting op je aankoop’. (Hier viel een groepje rellerige zelfverklaarde Australische Samantha’s overigens gruwelijk door de mand. Die kwamen terug de bus in met een pizza. Een pizza!). Stukje rijden, paar fragmenten, nieuwe locatie. `Dit is de bar van Steve en Aidan. We gaan Cosmopolitans drinken!’. Drankje op, bus weer in. `In dat steegje links werd Carrie bestolen van haar strappy sandals. Iedereen in de bus krijgt een paar Manolo Blah…’.

Nou nee, helaas. Daar ontwaakte ik uit mijn SJP roes. Uiteindelijk stapte ik de bus uit als mezelf. Spijkerbroek en sneakers. Maar met een glimlach: het was fa-bulous!

Het geheim van Matthijs

Deze column schreef ik voor Televizier.nl

Laatst betrapte ik er twee vriendinnen op, tijdens verschillende gelegenheden. Allebei spraken ze uitvoerig over Matthijs. Ik ken Matthijs niet, dus ik vroeg even wat Matthijs dan deed voor de kost en waar ze hem van kenden. Dom, dom dom. Matthijs! Van De wereld draait door! Ah. Matthijs van Nieuwkerk. Zég dat dan!

Voelt hij zo vertrouwd dat ze hem bij zijn voornaam noemen? Ik weet het niet, maar de vraag houd me bezig (Bij gebrek aan een kredietcrisis, smeltende ijskappen of uitstervende diersoorten).

Kijk, bij sommige tv presentatoren voldoet alleen de voornaam omdat hij/zij bijna alleen bekend is onder zijn/haar voornaam. Oprah bijvoorbeeld. Of omdat je de naam niet zo vaak hoort. Ook Oprah. Of Peter R. Of Dyanne. Of omdat iemand alomtegenwoordig is. In die categorie valt bijvoorbeeld Linda.
Maar Matthijs, dat klinkt als mijn oude buurjongetje. Leuk maar gewoon.

Of voelt M.v.N. als een vriend omdat is zo lekker gewoon is? Hmm. Bij lekker gewoon denk ik toch eerder aan Frans Bauer, ‘s nachts snackend van een bakje koudgeworden afhaalchinees. Het CV van de presentator van De wereld draait door is allesbehalve gewoon.
Dan zijn charme. Verleidt hij dames soms via de kabel? Waardoor zij zich zo speciaal voelen dat ze hem bij zijn voornaam noemen? Die zwoele blik vanachter dat nauwkeurig geregisseerde nonchalante kapsel? Is dat het?

Ik weet het niet! Nachtenlang lig ik nu al wakker vanwege deze heikele kwestie. Ik ben in de war. Wat denken jullie?

Alleen op de wereld

Deze column schreef ik voor Televizier.nl

Ik weet niet of de volgende bewering ooit wetenschappelijk is bewezen, maar het lijkt wel dat naarmate mijn leeftijd stijgt, de emotionele incontinentie evenredig toeneemt. Huh? Nou, dat ik op mijn oude dag een huilebalkje aan het worden ben.

Vooral bij tv kijken neemt het afgrijselijke vormen aan. En dan met name bij ziekenhuisseries. Aan Spoorloos begín ik niet eens. Vroeger huilde ik nooit bij tv. Op één uitzondering na.

Eind jaren `70 zond de Avro de tekenfilmserie Alleen op de Wereld uit. Die serie ging over het jongetje Remi dat, heel lang geleden en in Frankrijk, alleen op de wereld was. Nouja, in het begin had hij nog wel een sociaal leven, maar dat werd gestaag minder. De serie was een ellenlange en pedagogisch onverantwoorde narigheidmarathon.

Het begon al goed fout: niet alleen werd Remi ten vondeling gelegd, hij werd vervolgens door zijn pleegouders verkocht. Had híj weer. Daarna ontmoette hij de oude straatmuzikant Vitalis, een man met een baard, 3 honden en een aapje en trok met hem door Frankrijk.

Werden ze niet geteisterd door sneeuwstormen, dan werden ze wel overvallen of omsingeld door een roedel wilde wolven. En dat knulletje maar doorstappen met een aan naïviteit grenzend optimisme. Ik wil de clou hier niet helemaal weggeven, maar uiteindelijk gaan 2 honden dood en ook Vitalis legt het…eh…wordt uit de serie geschreven. Bij de laatste aflevering huilde ik dikke tranen. Van pure opluchting.

En dan klagen ouders van nu over gewelddadige kinderprogramma’s. Ha, laat me niet lachen. Die zijn peanuts!