Month: August, 2008

De TV en ik

Deze column schreef ik voor Televizier.nl

Een bril, een beugel én een zwart-wit tv. Het is een wonder dat ik mijn pubertijd in de jaren `80 überhaupt heb overleefd. Kijk, die bril en die beugel, die hadden er wel meer. Maar die zwart-wit tv was zó 1979. En als je 12 bent is dat een torenhoge barrière. Die je ervan weerhoudt vriendschappen en wilde romances aan te gaan. De enige die blij was met onze tv was vriendin B omdat zij er stiekem programma’s op kwam kijken die ze thuis niet mocht zien. Typisch geval van baas boven baas.

Op de dag dat het apparaat `poef’ zei en er eindelijk een kleurenexemplaar werd bezorgd, begon mijn leven. Mijn wereld bestond vanaf dat moment uit kleuren op een plat scherm en stereo geluid. Ik was verslaafd, de tv maakte overuren. Ik bracht een hele zomer binnen door. Miami Vice, Family Ties, The Flying Doctors, Countdown, Toppop. En ik bleef dus prompt zitten in de tweede.

Inmiddels is het 2008 en ik kijk nog steeds. Ander huis, andere tv. Mijn school heb ik netjes afgemaakt, ik heb rechte tanden en contactlenzen. Maar de tv kan nog steeds betoveren,  intrigeren, me aan het lachen maken, me laten huilen. Het maakt m’n wereld soms kleiner. Vaak zoveel groter.

Iemand zei eens heel belerend dat alle woorden met `te’ ervoor een negatieve betekenis hadden, behalve `tevreden’. Ja, dacht ik. En televisie.