Month: October, 2007

Imelda

Als kind kon ik weken uitkijken naar mijn verjaardag. Tijden van verheugen, in spanning zitten. Als de Grote Dag dan was aangebroken mocht ik mijn nieuwe kleren aan, trakteren, de klassen rond en een partijtje geven. Belangrijke rituelen. En dan…de kadootjes! Die liet ik na het uitpakken dagen op dezelfde plek staan en dan heel voorzichtig speelde ik er wat mee, om ze daarna terug te zetten op de kadotafel. Bijna zonde om mee te spelen.

Naarmate ik ouder word lijkt het bijzondere gevoel van nieuwigheid te verdwijnen. Misschien omdat ik vervlak of de algehele verwondering sowieso afneemt. Dingen worden gewoon.

En toch, helemaal verdwenen is het gevoel niet. Daar kom ik achter iedere keer wanneer ik nieuwe schoenen heb gekocht. Thuis aangekomen na mijn nieuwe aankoop, kan ik de nieuwe schoenen niet meteen aantrekken. Ik pak ze uit de doos en zet ze in de woonkamer neer. Ik kijk ernaar en pak ze dan toch maar op. Ruik aan het leer en zet ze terug. Dit ritueel herhaalt zich een aantal keren. Pas de volgende dag, en dat is al vroeg, kan ik ze aandoen. Op naar de spiegel, teruglopen, even van een afstand bekijken. Dan terug naar de spiegel, draai naar links, draai naar rechts. Wat zijn ze mooi. En dan pas naar buiten.

Bij de eerste blaren is de magie er meestal wel af. Maar het was mooi zolang het duurde.

Jurrasic Park

Misschien was het het Indiase eten van gisteravond. Of had ik het warm. Of ben ik gewoon een verwarde geest. Hoe dan ook, ik heb héél raar gedroomd vannacht.

Ik was op vakantie in Fankijk met M. Waarom wist ik dat het Frankwijk was? Omdat we overal langs de kant van de weg hele families zagen zitten met koelboxen en flessen wijn en stokbroden en 1 en 1 is 2 denk ik dan. Frankrijk dus.

We reden over haarspeldbochten, nog steeds erg Frans, totdat we bij een meer aankwamen. En toen veranderde opeens het landschap. Achter het meer was een soort jungle van hoge palmbomen. We stonden voor het bos en keken ernaar. Opeens kwam er een kleine witte dikke vogel aanvliegen. Ik schrok, want het was een rare vogel. Een soort dodo. Gelukkig was M niet bang. Haar vriend K had thuis zo’n beest, zei ze achteloos.

In was er nog niet helemaal gerust op, maar we liepen door, richting het water. Toen hoorde ik een enorm lawaai van klappende vleugels. Er kwam een enorme vogel laag over scheren, zo’n gevaarte zoals je ziet in Jurrasic Parc of op National Geografic als het gaat over dinosauriërs. Gelukkig had ik een mes bij me. Ik stak het in de lucht en probeerde de vogel weg te jagen. Maar dit was een slimme vogel. Hij pakte het mes gewoon af.

Ik even blij dat ik heel bot HEMA bestek heb.