Month: April, 2006

The Wonder Years

Het stond in de Spits. Dus er bestaat een behoorlijke kans dat het niet waar is. Ik hoop het zó.

Want ik wil er niet aan. Dat Fred vader wordt. Fred is namelijk Fred Savage. Fred Sáváge!

Fred was jarenlang Kevin Arnold uit de Wonder Years. Ik was dol op The Wonder Years. De serie over het burgerlijke gezinnetje uit een Amerikaanse suburb in de jaren `60.

Inmiddels is Kevin dus gewoon 29. Dat wilde ik al helemaal niet weten. In mijn hoofd is het dat knulletje met de Allstars op de fiets met dat hoge stuur. Dat altijd werd gepest door zijn broer en bevriend was met het zwaar bebrilde buurjongetje Paul. En dat wil ik graag zo houden.

Maar de Spits gaat dus verder. Fred blijkt inmiddels getrouwd met zijn oude buurmeisje. En ook al heet zij niet Winnie, zo lopen de realiteit en fictie toch nog een beetje door elkaar heen.

Ik moet nog even bijkomen van het nieuws. En als dat is gelukt, ga ik de VPRO bellen. Om te vragen waar de herhalingen blijven.

Freudiaans

Ik weet niet hoe het komt. Misschien omdat ik moe ben, het druk heb, of, en die doet het ook altijd goed, is het soms De Leeftijd?

Gevolg is in ieder geval dat ik al weken loop te hakkelen, niet op woorden kom, of ze verhaspel. Een zin als `Ik kom de laatste tijd niet op woorden, ik heb dus last van afasie’ komt er gek gek genoeg gesmeerd uit.
Maar ik had het laatst over een band die ooit op Bevrijdingspop optreedde in plaats van optrad. Ai. Gelukkig kon alleen R. het horen. `Imiteren’ lukte ook niet. Ik kwam niet verder dan nadoen.
Helaas bleef het daar niet bij. Vorige week wilde ik twee dingen tegelijk zeggen tegen mijn mannelijke collega.
1. Ik kom net uit het andere gebouw.
2. Ik ben net klaar.

Een satanisch monstertje in mijn linker hersenkwab klooide de zinsdelen wat door elkaar en liet mij toen een combinatie van 1 en 2 zeggen.

Zelfs uren nadat het blozen was opgehouden kon ik nog niet op het woord afasie komen.

Mediatraining

Het was me al eerder opgevallen. Bij de dood van Theo van Gogh bijvoorbeeld. Tv-beelden van een afgezette straat, geschokte omstanders, rood lint, en een agent die de wacht houdt op de plaats delict. Maar nu komt het. Op een of andere manier zie ik die lui altijd lachend in beeld.

Afgelopen vrijdag, de voorpagina van de Volkskrant. Een foto van café de Hallen (`Gewoon eens gezellig binnen komen vallen’) in Amsterdam waar de eigenaar, vermoedelijk een getuige tegen Holleeder, is vermoord.

Ik zie de tape, mannen in witte pakken met CSI-achtige koffertjes en…ja hoor! Een agent op de voorgrond die zich omdraait. Uit het profiel van zijn gezicht kun je nog net een glimlach opmaken.

Kan gebeuren natuurlijk. Ik lach ook wel eens op mijn werk (niet vaak). Misschien maakte zijn collega net een hilarische grap. Of draaide hij zich, verlegen glimlachend, weg voor de fotograaf.

Kan allemaal. Maar het blijft behoorlijk onhandig overkomen in het bijzijn van een vers lijk. Dus mensen…een beetje serieus asjeblieft. En anders: op mediatraining, allemaal! ( Bij Rita Verdonk bijvoorbeeld?)

Humor vind je overal

In de folder van de boekhandel staat onder de wervende titel `Toptitels voor jarenlang plezier!’:

Diabetes de baas; alles wat u moet weten in de strijd tegen diabetes.