Ik ben verhuisd!

Lieve allemaal, ik ben verhuisd. Online dan he? Je vindt me voortaan op wwww.maisonmonocle.nl en daar ben je van harte welkom. Kom binnen, doe je schoenen uit en ontspan even. Zie ik je daar?
x Meike

live-maison-monocle-600x600

 

CrisisKevin

Ik kijk bijna geen televisie meer. Nou ja, ik kijk nog wel naar het apparaat, maar dan naar series of films – een nationale hobby. Afgelopen week zapte ik voor het eerst sinds tijden langs de old skool omroepen en viel meteen in een reclameblok. Toen gebeurde er dit:

Eerst dacht ik dat ik naar RaiUno zat te kijken, maar de Nederlandse ondertiteling ontkende dat.
En dit was toch echt Kevin Costner, bekend van dansen met Indianen en het bodyguarden van Whitney.
Nagesynchoniseerde Kevin die schijnbaar ook last van de crisis heeft (alimentatie? gokverslaving? drugs?) en nu semi jolig met soepstengels zwaait.

Kan iemand me uitleggen of dit serieus is of juist lekker lullig campy bedoeld en vooral ook: waarom Kevin? En waarom die Italiaanse stem? Waarom niet Eros Ramazotti bijvoorbeeld, die al zingend de tomaatjes snijdt daar boven in die vuurtoren?

Vragen, vragen, vragen. Ik heb wat reclameblogs uitgeplozen, maar niemand die mij duiding geeft over dit pareltje.

Kan een van jullie het uitleggen? Grazie & ciao!

 

 

Pretty in pink

Niks durven is kut best lastig.
Vooral als het je belemmert in je dagelijkse leven (angst voor bungeejumpen, daar kan je bijvoorbeeld heel oud mee worden). Een ik-durf-het-niet-voorbeeld? Op mijn achttiende verjaardag kreeg ik mijn rijbewijs cadeau. Brrrrr & help. Pas jaren later nam ik een les van een onfris ruikende meneer wiens pedagogische skills bestonden uit zuchten en het roepen van: ‘Niet te dicht langs de stoep! Weet je wel wat deze auto kost?’
Dat nooit meer.

 

 

 

(Scroll naar beneden voor de spannende ontknoping)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Gelukkig kan een mens van gedachten veranderen.

Meikemerktop met haar rijbewijs

Ik nam rijles voor mensen met rijangst – in het geniep want ik wilde er niet te veel over praten, al helemaal niet als het een lang, treurig of vroegtijdig afgekapt traject zou worden. Dat viel gelukkig mee (al ben ik geen natuurtalent). Na heel wat kilometers, zweet, een paar tranen en een zenuwslopende afrijsessie slaagde ik vorige week in 1 keer voor mijn rijbewijs. Waaaaah!

Met dank aan de fantastische Annemieke Boonstra die me met geduld en empathie leerde rijden, niet te beroerd was onderweg een smartlap in te zetten en er zelfs voor zorgde dat ik asfalt leuk ging vinden. Nooit verwacht na die eerste les op de Ikea-parkeerplaats, waar ik bijna kotsend mijn eerste gas gaf (het suicidale konijntje dat daar steeds voor de auto dook hielp ook niet echt).

Zo, ik ben blij joh. Nu nog een autootje pinnen en dan ben ik de Bob. Tot 2023.
 

 

Kermis

De kermis is er weer. Ik heb er nooit wat mee gehad, volgens mij was ik als kind al een chagrijnig kermishatertje. Tot ik vandaag deze foto maakte en even helemaal fan was van het hele Haarlemse kermisgebeuren.

Kermis in Haarlem op Meikemerktop.nl
(Ja, dit was ‘m voor vandaag.)

 

 

 

De duikplank

Ik doe een cursus korte verhalen schrijven, had ik dat al verteld? Deze week kreeg ik een superleuke opdracht en ook over de uitwerking was ik zowaar tevreden. Hieronder lees je mijn korte verhaal (dat hier verrassend lang oogt).

Schrijfopdracht:
Situatie: jongen op duikplank in zwembad beschrijven vanuit 5 a 6 perspectieven
1 de jongen als jongen;
2 de jongen, terugbeschouwend, 40 jaar later;
3 de moeder die toekijkt;
4 de duikplank;
5 een van de zwemmers, een 68 jarige zedendelinquent.

De jongen als jongen
Wat zou Elvis doen? Sinds hij eerder dat jaar Aloha from Hawaii had gezien, vroeg Sjoerd zich dat altijd af in lastige situaties. Zijn held fluisterde hem dan het antwoord in, wel gewoon in het Nederlands. Tuurlijk, Sjoerds vader vertelde hem ook vaak genoeg wat hij moest doen, maar dat waren meestal bevelen, wijsheden uit Readers Digest of tips als “Laat ze allemaal de klere krijgen.” Daar had je zo verdomd weinig aan. Elvis vertelde hem dat hij zich niets moest aantrekken van die eikel uit 4H. Dáár kon je wat mee.
Een fris briesje streek langs Sjoerds rug en er gleed een druppel van zijn oog naar zijn bovenlip, chloor vermengd met zout. Wat zou Elvis doen? Die zou zich niet laten opjennen, dat was wel duidelijk. Hij zou springen natuurlijk, net als in Fun in Acapulco. Gracieus het water induiken en dan bovenkomen met een blik die nonchalance en bravoure verried.

Het geroep van beneden was inmiddels bijna verstomd, maar hij hoorde een enkeling nog joelen. Mietje-mietje-mietje. Onder zijn voeten trilde de plank licht, de korrelige bovenkant prikte in zijn voetzolen. Het water lag als een strakgetrokken blauw laken onder hem, de zon weerkaatste erop. De plank begon heviger te trillen en achter hem hoorde Sjoerd voetstappen. Hij durfde zich niet om te draaien en sloot zijn ogen, bang voor wie hem hier had gevolgd. ‘Gaat het jongen?’ klonk de stem van de badmeester. Zonder een antwoord te geven sprong Sjoerd van de plank. Zijn benen trappelden in de lucht, zijn maag leek omhoog te fladderen en de wind suisde langs zijn oren net voordat hij met een klap het blauwe laken raakte.

De moeder
Bah, de fles zonnebrand is opengegaan, onderin de tas. Kijk nou toch, al die witte troep op m’n portemonnee, verdorie. Ik lag net zo lekker. Heerlijk, ogen dicht en alles wat je hoort is geplons, het geluid van blije kinderen en vogels. Goed dat ik Sjoerd toch heb meegekregen vanochtend. Hij is zo gesloten en kan dagenlang binnen zitten met dit mooie weer. Dan zit ‘ie met zijn neus weer in dat Elvisboek, uren lang. Nee, zo’n dagje samen weg in de zon zal hem goed doen.

Straks eten we een ijsje en dan probeer ik erachter te komen waarom hij zo stil is de laatste tijd. Gelukkig is z’n opa ook mee om een oogje in het zeil te houden, dan kan ik nog even zonnen. Ik heb het verdiend, na zo’n hete week op kantoor. Wat hoor ik nou? Mietje? Wie roept dat daar bij de duikplank? Kinderen kunnen zo gemeen zijn, gelukkig is Sjoerd een lieverd. Ik draai me nog even om, daar in de verte komen een paar grote wolken aan.

De duikplank
Ik hou het niet lang meer vol hoor. Afgelopen winter hebben ze me nog een opknapbeurt gegeven; nieuwe laag verf, anti-sliplaag op de trap vervangen. Maar aan alles komt een eind, ook aan mij. Fysiek is het zwaar: buigen en loslaten, buigen en loslaten. En op emotioneel vlak gaat dit je helemaal niet in de koude kleren zitten. Neem dit ventje nou. Die hoort hier niet, dat zie je zo. Klassiek geval: laat zich opjutten door een paar van die etterige pestkoppen en staat dan hier huilerig te bibberen.

Als ik een gulden had gekregen voor iedere puber die hier stond te twijfelen, nou dan was ik hier niet meer. Maar goed, ik steun ‘m. Kom op kereltje, je kan het. Ik denk dat ik mijn laatste zucht straks zal uitblazen als die puisterige schreeuwlelijk die daar nu nog beneden staat zometeen zijn sprong gaat wagen. “Duikplank breekt doormidden met fatale gevolgen.” Ha, dat zal ‘m leren. Auw, wat krijgen we nou? Ah, het is badmeester Ed, redder van de rillende twijfelaars. Nou vooruit Ed, kom maar door. Maar je bent de laatste hoor, die mij levend verlaat. Help dit ventje, maakt me niet uit hoe en ga dan die trap weer af. Ik voel een acute metaalmoeheid opkomen.

De zedendelinquent
Dat eeuwige gevecht, tussen wat je wil en wat je moet doen. Al 68 jaar vocht hij tegen zijn gedachten en probeerde hij binnen de lijntjes te blijven. Hij was netjes getrouwd, had een gezin en kleinkinderen. Alles leek onder controle, tot dat moment bij de Welpjes. Hij was er al jaren akela en ging mee op kamp. Veertien jaar geleden was het tijdens zo’n kamp toch misgegaan bij een potje speels stoeien. Gelukkig had het jongetje in kwestie geen aangifte gedaan, maar als Henk er nog aan dacht gloeiden zijn wangen en vormde zich een steen in zijn buik. Sindsdien bleef het bij kijken. Zijn rol als akela had hij opgezegd en met een paar pijpjes bier iedere avond beloonde hij zichzelf voor alweer een goede dag zonder rare gedachten.

Terwijl hij de blauwe tegeltjes aantikte, zich omdraaide en het volgende baantje trok keek hij omhoog naar de duikplank. Och, het is Sjoerd. Kijk ‘m daar staan nou, zo jong en toch al een man in wording. Maar waarom die trillende beentjes en die tranen? Wat is er aan de hand? Je zou ‘m toch zo in je armen sluiten, willen troosten en knuffelen. Henk voelde hoe zijn hart volliep en ging bijna kopje onder omdat hij vergat te bewegen. Terwijl hij met zijn ogen knipperde hoorde hij de duikplank kraken, gevolgd door een harde plons.

De jongen, terugbeschouwend, 40 jaar later
Met een soepele armbeweging stuurde Sjoerd zijn Audi A4 door de straten van zijn geboortestad. Hoewel hij zich automatisch thuis voelde bij de aanblik van de bekende straten, winkels en Chin.Ind.Rest De Lange Muur, wilde hij het liefst zo snel mogelijk weg. Terug naar Amsterdam, naar Jaap en de poezen, zijn werk, vrienden, en lievelingsrestaurants. Gelukkig hoefde hij niet lang te blijven, het bezoekuur was maar een uurtje. Hij zou zijn moeder vertellen over zijn verlengde contract bij Shownieuws. Haar ogen zouden glimmen en na zijn vertrek zou ze over hem opscheppen tegen de dame in het bed naast haar. Het gigantische boeket, in krakend cellofaan op de achterbank, gaf haar nog meer reden aan iedereen te vertellen wat een schat haar zoon was.

Met een weemoedige glimlach op zijn lippen zag Sjoerd het tafereel voor zich, gevolgd door het besef van de harde realiteit: hoe lang zou ze nog hebben?
Terwijl hij remde voor een rood licht, draaide hij zijn hoofd naar rechts: daar lag het zwembad. Zijn gedachten gingen meteen terug naar die warme julidag, begin jaren ’70. De pestkoppen, Elvis, de duikplank, zijn sprong, de harde plons en hoe opa Henk naast hem opdook toen hij weer bovenkwam. Ze hadden allebei gehuild, net gedaan of de rode ogen van de chloor kwamen en er nooit meer over gesproken, ook niet met zijn moeder die verderop lag te zonnen. Huilen, dat zou Elvis nooit gedaan hebben.
Achter hem werd getoeterd. Sjoerd herstelde zich en gaf gas.

 

 

Patagonië

Gelukkig nieuwjaar!
Ik zat de afgelopen maand (ja sorry) in Patagonië, wat mij betreft de reis der reizen. Prachtige natuur, leuk gezelschap en mooi weer. Ik kan er heel lang over vertellen, maar dat doe ik wel op verzoek.

Mijn foto’s moet ik nog uitzoeken, maar als je nieuwsgierig bent kun je een kijkje nemen op mijn Instragramaccount. Een van de hoogtepunten deel ik hier graag met je: de pinguinkolonie bij Puerto Madryn.

Ook naar Patagonië? Bekijk de reisbeschrijving van Koning Aap.

 

 

Haha & M

Een dolle boel, dat moet het wel zijn op de webredactie van Hm.com. Ik verbeeld me dat afgezien van een paar stugge ict-ers de werkvloer wordt bevolkt door sprankelende modemeisjes die met liefde de constante stroom nieuwe artikelen online zetten.

Cityshorts en imitatieleer
Om de werkdruk een beetje te verlichten en de webshop persoonlijk te houden, mogen ze in de kantoortuin zelf de productomschrijvingen verzinnen. Dat levert unieke, creatieve doch onbegrijpelijke uitspattingen op: cityshorts, overhemdblouses, sweattops, skinny low ankle jeans en halve strings (ik verzin dit niet) hebben inmiddels de weg naar de webshop gevonden. Die zijn regelmatig gemaakt van mesh (doorzichtig kunststof), crêpekwaliteit (polyester) of imitatieleer (plastic).

Vrijdagmiddagborrel
Een voorlopig hoogtepunt werd bereikt toen iemand dit live zette. Ik denk dat de vrijmibo toen al was begonnen:

hm-top-burnout-meikemerktop.nl

Ben je een beetje druk maar zie je het nog wel zitten, kies dan de gele burnouttop in xs. Bij kolossale overspannenheid koop je de zwarte in maat large. En kijk je snel verder in de shop, want dat levert minstens een glimlach op. En/of een halve string.

Hello

Ooit vertelde ik hier al dat ik graag in de kringloopwinkel kom. Dat doe ik in de ijdele hoop daar in een vergeten hoekje, achter een stapel Da Vinci Code’s, Celestijnse Beloften, treurige videorecorders en verweesde mosterdglaasjes een designschat te ontdekken. Dat loopt meestal op niks uit, een zeldzame geinige verrassing daargelaten. Vandaag was geen uitzondering. Bij de ingang stootte ik wel deze meneer tegen zijn hoofd en nu mag jij drie keer raden welk liedje ik sindsdien niet meer uit m’n kop krijg.

Hello

Inderdaad.



Lentetip: Green Spa Wellness Experience

Sinds een paar dagen ben ik grootgrondbezitter. Nou ja, huurder van een tuin op 10 minuten afstand.

foto_tuin_meikekerktop.nl

Dat betekent 200 vierkante meter potentiële groene gezelligheid. Om dit buitengebeuren tot een oase-esque volle bloei te laten komen, kunnen we eigenlijk wel wat omspithulp gebruiken. Wat jou dat oplevert? Nou:

  • Een lentebriesje speelt met je haar;
  • De aanblik van groen helpt je te ontspannen;
  • Je muscle tone verbetert aantoonbaar met wel 17%;
  • Je velletje krijgt die gewilde sunkissed kleur, en;
  • De Turkse buurman serveert wellicht verse muntthee voor dat extra stukje unieke hammambeleving.

En dat alles HELEMAAL GRATIS. Meld je dus nu aan en maak kans op een zelfgeteelde courgette.




Aangenaam

Zippy-dee-dooh-dah, ik heb een huisstijl! En blij dat ik ermee ben. Nooit meer mijn telefoonnummer op een bierviltje schrijven, nooit meer mijn mailadres spellen (“Nee, dat is met ee ie”), nooit meer met lege handen staan als het kaartjes-uitdeel-moment daar is.

Met dank aan de fantastische Frederiek van Waes die de kaartjes en stickers heeft ontworpen. Frederiek ontwerpt trouwens ook sites, geboortekaartjes en boeken en verkoopt tussen de bedrijfjes door ook nog eens de leukste brocante spulletjes. Kijk dus snel op haar site, of ga bij haar langs op haar werkplek die ook winkel is.

Iemand een kaartje?

Huisstijl Meike door Frederiek van Waes