Weet  je nog, Henk, de man van weinig woorden?

Ik ben bang dat ‘ie nu toch iets meer z’n best moet gaan doen om het gesprek gaande te houden.

Toch wel spannend, vond Reina. Je staat ten slotte niet iedere dag met een foto in het Volkskrant Magazine. Ze had geprobeerd het voor zich te houden, want ze is niet zo’n opschepper. Maar op haar werk wisten ze het al, want ze moest de dinsdag van de fotoshoot iets eerder weg. En ook op volleybal had ze misschien toch al iets laten vallen.

Inmiddels was de grote zaterdag aangebroken. Reina stond extra vroeg op, liep naar de kiosk voor de Volkskrant en naar de bakker voor een tompouce. Het was nou toch al een gekke dag.
Terug in haar eigen huis schudde ze de Volkskrant en daar ploep, viel het magazine uit. “Plus 48 pagina’s wonen” stond erop. Snel snel snel bladerde ze naar pagina 48.

En toen zag ze dit:

Iedereen stond erop, maar waar was zij? Ze had toch naast dat ventje op die crossfiets gestaan?

Koortsachtig zweefde Reina’s ogen over de foto en toen zag ze het. Ze was verdwenen in De Vouw. Het enige wat nog zichtbaar was (als je de vouw met veel kracht platdrukte), was haar in groen gestoken rechterbeen en een beetje sjaal! Er bleef een stukje roze glazuur aan haar verhemelte hangen. Had zij dit?

Nee, dacht Reina. Ik ga er geen drama van maken. Het is niet anders en er zijn veel ergere dingen, Angola en Q-koorts en dat de bijen uitsterven.

Ze sloeg het magazine dicht. Nu maar hopen dat iedereen dit vergeten is tegen de tijd dat er sinterklaasgedichten geschreven moeten worden.

Wat krijg je als Frans Bauer besluit te gaan samenwonen met Carmela Soprano? Nou, dit dus.

Nieuwsgierig naar het hele huis? Bekijk alle foto’s op Funda. (En bel daarna meteen even met de hypotheekadviseur).

Ik heb een nieuwe hobby, uiteraard op een beeldscherm. Pinterest. Zo leuk. Op je eigen Pinterest-pagina zet je gewoon alles wat je mooi vindt, of bijzonder of leuk, lekker, lief. En dan delen tuurlijk, want het is 2012.

Beelden dus, in plaats van die eeuwige woorden. Ga snel uitzoeken of je het ook leuk vindt, want voor je het weet nemen de marketeers van deze wereld het fenomeen weer over.

Kijkje nemen?

Brunette: “Dus jij vindt dat ik hem moet sms-en?”.
Blondine: “Uhu. Maar niet met kusjes en Sandra eronder tuurlijk”.
Brunette: “O ja, nee, nee tuurlijk niet. Gewoon een smiley of zo”.
Blondine: “Ja, om 8 uur. Over die leuke foto’s van hem. Zo van ‘Hee, kijk een leuke foto van jou’. En dan smst hij terug en dan kun je meteen vragen of ie al plannen heeft voor die avond”.
Brunette: “Owwww….spannend hè”.

-Stilte-

Blondine: “Hohohoho, wacht even. Dat kan dus helemaal niet hè. Als hij een sms krijgt van een studente die op vrijdagavond om 8 uur haar foto’s aan het uitzoeken is, dan lijkt het dus echt alsof je geen leven hebt. Het moet vanavond”.
Brunette: “Aarggh! Ja je hebt gelijk. Ik doe het vanavond. Om 8 uur. Oh God. Ben nou al zenuwachtig”.

Toen moest ik de trein uit. Wetende dat ergens in Nederland een jongen vanavond een quasi-nonchalante sms krijgt. Ik hoop maar dat ie ‘m op waarde zal schatten.

Ik dacht dus dat mensen boven een bepaalde leeftijd in Nederland nog wel begrijpelijk ABN praten. But no. Onlangs zag ik twee nette dametjes van minstens zeventig in twijfel voor de etalage van een boetiek staan. De een zei tegen de ander: “Dit is ook zo’n winkel waarvan ik denk, mja, sjonge sjonge”. Aan het hevig knikken van haar vriendin las ik af dat ze qua sjonge-sjonge-gehalte echt helemaal op 1 lijn zaten.

O wat was het fijn en mooi en soms ook schrijnend. Kortom: we gaan nog ‘n keer terug.

Hee, hee, hee, had ik al verteld dat het huis verkocht is? Nee hè? Nou, het is dus verkocht. Joepie!

Misschien was je toe een aan stukje genuanceerde opinie. In dat geval raad ik je aan met je muis naar dat kruisje rechts bovenin je scherm te gaan en te klikken. Volgende keer beter.

Zo. Dus. En.

Ik ging geld uit een ING-pinautomaat halen bij de Albert Heijn. En toen kwam m’n geld er niet uit. Het apparaat ratelde, pufte, zei dat ik mijn geld uit de lade kon halen en toen bleef die lade gewoon dicht. “Oh” zei het meisje achter de servicebalie nonchalant. “Doet `ie dat alwéér?” en schoof me geroutineerd een ING formulier toe.

Nou ken ik het klappen van de zweep, want dit gebeurt me nu dus al twee keer in een half jaar. Bij een Albert Heijn. Bij een ING-pinautomaat. En ja, dat geld wordt gewoon afgeschreven hoor en dan moet je naar je eigen bank en die gaan dat dan, als het goed is, binnen drie weken terugstorten.

Maar echt. Kom op zeg. Ik snap best dat ING haar best doet zsm van die staatssteun af te komen (en nu ik toch bezig ben: zodat ze snel weer hoge bonussen kunnen gaan uitbetalen) en dat kost geld. Maar zorg dat die stomme apparaten werken! Aaaarrgghh.

Zo. Dus. Dat was het. Viel het mee?

Het is nu 2,5 maand geleden dat ik officieel ZZP-er werd. Een paar observaties:

• Mensen die zeggen dat ze je gaan terugbellen doen dat vaak niet. Dat was even wennen.
• Een klus komt soms uit onverwachte hoek (de buurvrouw blijkt een webredacteur nodig te hebben).
• Niets is zo leuk als het versturen van je eerste factuur.
• Schiet in no time van een bore-out richting burn-out door veel ‘ja’ te zeggen, door te buffelen en je opeens te realiseren dat je 3 klussen hebt én een proefopdracht.
• Ik vind mezelf nog steeds stoer.
• Niets, maar dan ook niets schreeuwt ‘Kantoortuin’ als deze unit:

(En de term ‘bilaatje’ natuurlijk).